سبز است اگر بهار، از تابش توست وانیا سبز بمان نشود کاش، که راز دل من فاش، به هر انجمنی

جمعه بود بي تو… به بطالت بگذشت.      

سلام وانیا وانیای من امشب ماه کامل است امشب ماه، نمی‌دانم برای چندمین بار است که کامل شده، نمی‌دانم چند

(آرام و ملایم، چون نسیم خنک سحرگاه، که عطری از دور دست ها بر مشام می‌رساند، گونه ات را نوازش

اگرم بود تمنای چشیدن ز لبت آب حیات می‌ روم تا دمِ بید، مینشینم لب جوی میزنم بوسه بر آب

بیا بنشین اینجا روبه رویم، نه بلکه کنارم شانه به شانه، کمی نزدیکتر بیا میخواهم تو را در آغوش بگیرم

شب و روزم شده تو، و همه ساعت ها و همه ثانیه ها همه ذرات وجودم متبلور شده است در

  پناه می برم به شعر… “من به اندازه زیبایی لبخند خدا، خوشحالم و به اندازه ی پهنای کویر و

سلام ای وانیا، دُرّ نِمونه سلام ای تازه هم چون عطر پونه سلام ای گل، سلام ای ماه بانو اللهی

سلام یه قهوای میشناسم خیلی خاصه تو آفتاب که میاد، روشن میشه میدرخشه. عصر که میشه، تیره میشه، میشه عین

از یه جایی به بعد، دیگه حوصله ی هیچی رو نداری… از یه جایی به بعد، دیگه برای هیچی نمیجنگی….

سلام سلامی به صمیمیت قرن به زلالی خدا به سبک بالی پرواز پرستو در باد و سلامی به تو از

خسته ام… مثل گندم که رها در باد است مثل یک شاخه ی بید مثل پروانه که نزدیک سحر بی

فالی زدم و شیخ اجل گفت دیریست که از یار پیامی نرسیده در حیرتم او از که شنیدَست وصفِ منِ

گاهی از خودم می پرسم که چه دارد دریا یا چه دارد مهتاب یا چه در سایه ی بید خانه

فصل پاییز مرا یاد تو می اندازد، نازنین آنجا که طلوعِ ماهِ کامل شده اش طعم شیرین وصال و دیدار

و آنگاه که آسمان دلت تیره گشت آنگاه که ابرهای غم ساحل چشمانت را تر کرد نسیم دردناک دلتنگی اگر

من پیامم دیگر، باعث شادی نیست و صدایم حتی، می‌کند تلخ ترین خاطره ها را زنده دیدنم، درد عجیبی‌ست که

دوست دارم همه ی ثانیه ها پرِ گرمای نگاهت باشد پرِ آرامش بی حد صدایت باشد پرِ لبخند شفا بخش

دعا میکنم غرق باران شوی و غرق تمنای یاران شوی دعا میکنم مثل گلهای باغ که تو مست بوی بهاران

هنگام عصر آسمان پر از عطر توست نسیم که می‌وزد، باران که می آید یاد تو می افتم همیشه باش،