سلام به روی ماهتون

ابوالفضل، در کلاس ریاضی از معلم می‌پرسد: «شما که همیشه بیست می‌گرفتید، چرا الآن نه خونه‌ی خوب دارید، نه ماشین؟ پس درس خوندن چه فایده‌ای دارد؟»

این سؤال، نقطه‌ی شروع سفری است در ذهن و خواب ابوالفضل. او در خواب از کلاس درسِ ارسطو در یونان باستان شروع می‌کند، به مکتب‌خانه‌ی سنتی می‌رود، با میرزا حسن رشدیه (بنیان‌گذار مدارس نوین ایران) دیدار می‌کند، و در فضایی سورئال، با طیف وسیعی از آدم‌های جامعه‌ی امروز روبرو می‌شود: یک لبوفروش تحصیل‌کرده، یک مهندس کامپیوتر بیکار، یک کارمند شهرداری با حقوق کم، یک دختر ۹ ساله‌ی گل‌فروش، یک دانش‌آموز کنکوری که ۲۰۰ میلیون هزینه کرده، یک آقازاده‌ی مفت‌خور، و حتی یک دزد تحصیل‌کرده.

هرکدام از این شخصیت‌ها، بخشی از واقعیت تلخ جامعه را به تصویر می‌کشند: تورم، بیکاری تحصیل‌کرده‌ها، بی‌عدالتی آموزشی، مهاجرت نخبگان، و شکاف طبقاتی.

پرسش اصلی نمایشنامه این است: اگر درس خواندن قرار نیست زندگی را بهتر کند، پس چرا باید به مدرسه رفت؟

در صحنه‌ی نهایی، ابوالفضل در کلاس درس، با همان معلم، بار دیگر این سؤال را مطرح می‌کند و این بار معلم به جای پاسخ مستقیم، با گفت‌وگویی صمیمی، سعی می‌کند به او نشان دهد که آموزش می‌تواند ابزاری باشد برای «تشخیص حماقت»، «فریب نخوردن»، و «انتخاب آگاهانه‌تر» – اگرچه راه‌حل‌های ساده‌ای هم برای مشکلات جامعه وجود ندارد.