سال 82 که دوباره اومدم نی ریز، تو همون موقع های که با آقای موسوی مقدم آشنا شده بودم (و البته شاید کمی قبل تر) و تئاتر عروسکی کار میکردیم، یک روز اتفاقی آقای کرامتی رو دیدم، کارگردان نمایش خونین بالان عاشق، البته ناگفته نمونه که دنبالش هم میگشتم، چون دوباره میخواستم به تئاتر برگردم، بهش گفتم که دوباره میخوام تئاتر کار کنم، بهم گفت که دیگه خودش کار نمی کنه ولی اگه دوست دارم به تئاتر ادامه بدم باید برم اداره ارشاد. و اونجا بود که اولین بار من با اداره ارشاد آشنا شدم.

رفتم، اولین آدمهای که دیدم خانم جعفری و آقای فروزان بودند توی دفتر بالای اداره ارشاد قدیم که اون موقع توی کتابخانه مرکزی بود.

اون موقع اونها با آقای ساسان ریاستیان که از طرف آقای کامرانی مدیر وقت اداره ارشاد به نی ریز دعوت شده بود برای تولید یک تئاتر حرفه ای، کار می کردند. نمایشی بود به نام آتش بس، دو تا بازیگر خانم داشت در ژانر دفاع مقدس. خانم جعفری و خانم مقدس بازی میکردند، یادم میاد من فقط از پشت در صدای رژه رفتن اونها رو میشنیدم و دلم لک میزد برای اینکه بدونم اون طرف در چه خبره…

تا اینکه همون سال با آقای اسماعیل صادقیان آشنا شدم.

اون موقع چند نفر تو نی ریز تئاتر کار میکردن، آقای شهبانی بود، آقای رنجبر، آقای صادقیان و چند نفر دیگه که به عنوان اعضای هر گروه در گروه ها بودند.

آقای صادقیان اولی نفری بود که منو به گروهش راه داد و بهم اعتماد کرد و شد اولین حضور من در تئاتر حرفه ای نی ریز.

سال بعد یعنی سال 1383 ما با گروه پرواز به سرپرستی آقای صادقیان نمایش زنی پشت در رو کار کردیم و به جشنواره تئاتر پسا مهر که در شهرستان فسا برگزار میشد رفتیم.

بی نظیر ترین تجربه تئاتری من که کمک بسیار زیادی در رشد تئاتر من داشت.

و جا داره تشکر ویژه کنم از آقای صادقیان عزیز.