فصل پاییز مرا یاد تو می اندازد، نازنین
آنجا که طلوعِ ماهِ کامل شده اش
طعم شیرین وصال و دیدار
می‌پاشد بر پهنه ی شب.
همانجا که بارانش
جسم و جانم را تازه میکند.
آنجا که رود آغاز می‌شود و من…
نجوای رود بر سر سنگ ها را دوست دارم.
گل های بابونه را هم همین طور و…

مات تو میشوم وقتی رویشان میدوی،
آنجا که خندانی با لباسی بلند و کلاهی حصیری به سر.
نبینم کاش جز لبخند چیزی بر لب هایت وانیا.

میدانی، من خوشبخت ترین انسان روی زمینم،
چرا که خدا برای من، برای خودم، خودِ خودم،
یک فرشته فرستاد، تا مواظب روحم باشد،
زندگی را برایم زیباتر، آسوده تر و آرام تر معنا کند،
یک نفر که برای قلب ترک خورده ام کافیست،
کسی که عاشق شعر خواندن و راه رفتن زیر باران است.

همراه ابدی من…
اینجا، در ذهنم، همیشه پاییز است و تو همیشه هستی.

زیبا ترین شعر خدا.
ماه، مبهوت توست وقتی میخندی.
نازنینم، خیره به آسمان نگاه نکن، ستاره ها کم طاقتند،
گاهی چشمانت را ببند، تا کمی از شرمساریشان کم شود،
ذهنشان از درک این همه زیبایی چشمانت عاجز است.

شک ندارم که خدا از روی طرح چشم های دلفریب تو…
تماشایی ترین چشم جهان، چشم فریبای آهو را آفرید.

همراه ابدی من…
اینجا، در کنج دلم، آنچنان جا خوش کرده ای که حتی،
سخت ترین و سنگین ترین طوفان ها تکانت نخواهد داد.

تو همان رویایی هستی که همیشه در سر داشتم.
بودن در کنارت چنان برایم لذت بخش است که،
آرزو میکنم هرگز لحظه های با تو بودن تمام نشود.

زیبایی مطلق تویی، فکرت، کلامت، نگاهت، رفتارت همه زیباست.
بانوی آب و آینه، دلم هر لحظه و هر ثانیه تشنه ی دیدار توست.

همراه ابدی من…
سرت سلامت باشد و حال دلت خوب.

وانیای من، قلبم دشت بابونه ایست، برای دویدن تو.
یار مهربانم، دلی دارم به مهر تو صیغل خورده، مال خودت.
ماه من، ماه شبهای روشنم، ارزانی چشمانت.
نه، وانیا، دیگر هیچ چیز را بدون نمی‌خواهم.
بدون تو دنیا از همه ی خوبیها خالیست.

روز و شبم را قلب مهربان تو تسخیر کرده.
گرو گرفته دلم را هوای تو.
شهد شیرین شعر من. شکر بودنت…
تمام خودم را برای تو نذر کرده ام
همراه واقعی من، من تا ابد دوستت دارم
،
معلم کلاس اولم را بعد از این همه سال هنوز به یاد دارم،
اشتیاق دیدن او ما را به مدرسه می‌کشاند، پادشاه کلاس ما بود.
وقتی پادشاه باشی، هرگز از یاد نمی‌روی

_____________
(سی و یک، مثل آبشار)

140‪1/8/8